رفتار عروسی هلندی و آموزش آنها

 

رفتار عروسی هلندی و آموزش آنها

پرخواری، جیغ و داد، گاز گرفتن و رفتارهای بی ادبانه از مهمترین موارد نارضایتی ما از عروس ها است. مهمترین روش مقابله با آنها پی بردن به ریشه و دلیل این گونه رفتارها است. ریشه تمامی مشکلات، ما انسانها هستیم. آنها همچون کودکان کارهای خوب و بد را از ما یاد می گیرند ولی کودکان در کنار خانواده خود و دیگر انسانها قرار دارند و کارهای خود را از نظر ارزشی قضاوت می کنند ولی در عروس هلندی این گونه نیست. او چنین امکانی ندارد و تنها است و تنها کسی که دارد ما هستیم. افراد موجود در محیط اطراف عروس، نقش گله او را بازی می کنند. برای مثال پرخواری به چند دلیل انجام می شود که ریشه در پرنده، محیط او و محیطی دارد که ما برای او فراهم می سازیم. عدم امنیت، نوسانات هورمونی، استرس و اضطراب، بیماری، انگل های خارجی و داخلی، تغذیه نامناسب و ناکافی از جمله موارد شروع عارضه پرخواری است. برگردیم به اصول، عروس هلندی موجود اجتماعی و گله ای است که به صورت جفت یا دسته جمعی زندگی می کند و قسمتی از روان او به صورت سخت افزاری رقم می خورد: نیاز به حضور در گله، نیاز به ایجاد ارتباط دائم با جفت یا دیگر اعضای گله، نیاز به تغذیه و غذایابی اشتراکی، نیاز به همراهی و عواطف و نیاز به احساس امنیت. اینها نیازهایی است که پرنده قادر به انجام آن نیست و لذا به خانواده های انسانی خود نگاه می کند تا برایش فراهم کنند. بنابراین قبل از اینکه به هر گونه آموزشی فکر کنیم، لازم است نیازهای اساسی او را فراهم سازیم. نباید این احساس به آنها دست بدهد که در حبس هستند. باید باور کنند که دیگران به آنها تعلق خاطر دارند. در دفعات مکرر و زیادی در روز این امکان را فراهم کنیم که او بداند به عنوان عضوی از گله به رسمیت شناخته می شود. تا می توانیم او را خطاب قرار دهیم، با او بازی کنیم، او را روی دست حمل کنیم و در وعده صبحانه او را شریک کنیم. در مورد غذا نیز سعی کنیم غذاهایی را که قبلاً می خورده است برایش فراهم کنیم. مقدار مناسب غذا نیز اهمیت دارد. اندازه قفس، محل قرار گرفتن آن، نور و وضعیت شب نیز مهم است. او در زمان استراحت شبانه در محل آرامی قرار گیرد و هوای اطراف او فاقد مواد شیمیایی باشد. هر کاری انجام دهیم که سلامت او حفظ شود. با انگل های خارجی و داخلی او مقابله کنیم. عروس ها نمی دانند رفتار خوب چیست. نمیدانند کاری که می کنند خوب است یابد. در صورت تأیید هر یک از رفتارهای آنها از جانب ما، متوجه مثبت بودن آن رفتار می شوند و آن رفتار تقویت می شود. عدم تأیید رفتارهای بد، او را متوجه می کند. در این موارد یک جمله محدود کننده ساده و یک نگاه چپکی او را متوجه میسازد که رفتارش مورد تأیید ما نیست. هیچگاه پرنده را تنبیه نکنیم. آنها علاوه بر اینکه نمیدانند رفتار خوب یا بد چیست، مفهوم تنبیه را نیز نمیدانند و لذا وضعیت بدتر می شود. توجه کنیم که نقطه کانونی یک فرایند آموزشی مناسب، خود ما هستیم. بزرگترین سرمایه گذاری ما در این زمینه، عنصر «زمان» است. ترکیبهای «پاداش - تنبیه» و «زمان - صبر» ما را مطمئن می سازند که نه تنها رفتار مناسبی با آنها داشته باشیم بلکه پرنده نیز امادگی بیشتری پیدا کند تا لیاقتها و شایستگی های ژنتیکی خود را بروز دهد و رفتارهای مناسب و حقه های مناسب را فرا گیرد.

 

/ 0 نظر / 88 بازدید