نحوه جوجه کشى طوطى

طوطی

طوطی پرنده‌ای اغلب سبزرنگ و از راسته طوطی‌سانان (Psittaciformes) است که توانایی تقلید آوای آدمی در آن قابل تحسین است. طوطی ها عموما در نواحی گرم و مرطوب آفریقا و هند زیست می‌کنند. 372 گونه از پرندگان را که در 86 جنس طبقه بندی می‌شوند، از راستهٔ طوطــی‌ها به شمار می آورند. این پرندگان بیشتر در نواحی گرمسیر استوایی زندگی می‌کنند و به طور کلی در دو خانواده Cacutuidae و psittacidae قرار می‌گیرند. واژه ی طوطی معرب توتی است و معنای آن پرنده‌ای است سبز رنگ که به عرف آن را طوطا نامند و شکرشکن، شکرفشان، شکرمقال، شکرین‌مقال، شیرین‌زبان، شیرین‌سخن، خوش نوا و خوش حرف که همه اینها از صفات اوست. ناگفته نماند که در ادبیات فارسی و خصوصا در بین اشعار شعرایی چون مولوی و عطار از طوطی و صفاتش که غالبا به آمیخته با صفاتی انسانی است، به نیکی یاد شدهاست. بیشتر جمعیت طوطی‌ها در مناطق گرم و حاره‌ای و همچنین در مناطق معتدل نیمکرهٔ جنوبی پراکنده شده‌است. بیشترین تنوع گونه‌ای این راسته در آمریکای جنوبی و استرالاسیا (منطقه‌ای که شامل استرالیا و نیوزلند و جزیره‌های جنوب غربی اقیانوس آرام می‌شود) است. از ویژگی‌های مورفولوژیکی طوطی‌ها که مختص این راسته می‌باشد می‌توان به نـــوک کـج و قوی، قامت راست، پاهای قوی و پاهای پنجه دار که حالت زیگو داکتیل دارد اشاره کرد. رنگ اکثر طوطی‌ها سبز می‌باشد که این رنگ با رنگهای روشن دیگر ترکیب شده است. گاهی نیز طوطی‌ها دارای چندیدن رنگ مختلف هستند. طوطی‌های کاکــل دار(کوکاتوها)دارای تنوع رنگی از رنگ یـــکدست سفید تا یکدست سیاه هستند. ویژگی دیگر این خانواده وجود یک کاکل متحرک از جنس پر بر روی سرشان است. همینطور، حالت کمی از دیمرفیسم جنسی در این‌ گونه دیده می‌شود. طوطی کوچک وزنی به اندازه ۱۰ گرم و طولی به اندازه ی ۸ سانتیمتر دارد در حالی که طوطی یاقوت به عنوان بزرگترین این راسته دارای طول ۱ متر طول و وزنی حدودا ۴ کیلوگرم است. تغذیه در طوطی‌ها بیشتر از مواد گیاهی مانند دانه، تخم گیاهان، غنچه‌ها و .... می‌باشد. قابل ذکر است که عدهٔ کوچکی از این راسته حشرات و حیوانات کوچک چون موش های صحرایی را می خورند . بیشتر طوطی‌ها در حفره های درختان و صخره‌ها لانه سازی می‌کنند، تخم‌های سفید رنگ می گزارند و جوجه‌های آشیان نشین دارند. طوطی‌ها چون عده‌ای از کلاغ‌ها (کلاغ سیاه و کلاغ کبود)، از با هوش‌ترین پرندگان در سطح جهان محسوب می‌شوند. قدرت تقلید صدای انسان ‌در طوطی باعث شکار گونه های وحشی آن برای فروش به عنوان حیوان خانگی شده است. شکار طـوطـی هـای وحشی بـه مـنظور فـروش آنها و یا برای تــفریـح نتنها باعث تخریب زیستگاه شان بلکه کاهش شمار آنها شده است. البته اداره ی حفاظت محیط زیست اخیراً اقداماتی را جهت مراقبت از زیستگاه این پرندگان زیبای در حال انقراض، انجام داده‌است که باعث حفظ سایر گونه‌های این پرنده شده‌است .

منشاء و تکامل

فسیل‌های بدست آمده از راسته طوطی‌ها بسیار کم است که این امر باعث گمانه زنی در مورد نحوه تکامل این پرنده شده است. یک فسیل هفتاد ملیون ساله ی ۱۵ میلی متری که از منقار پایینی یک طوطی در سازند لانس کریک واقع در دهکدهٔ نیوبرا در ویوسیگ پیدا شده‌است جزو فسیل اولین طوطی هایی به شمار می آمد که در دورهٔ کرتاسه زندگی می‌کرده اند. در حالی که تحقیقات بعدی نشان داد که این تکه فسیل پیدا شده احتمالاً متعلق به دایناسورهای کائگناتید(گروهی از دایناسورها که پرنده مانند نبوده ولی دارای منقاری شبیه به پرندگان بوده‌اند) بوده‌است. چیزی که امروز به عنوان یک فرضیه ی پذیرفته شده وجود دارد این است که راستهٔ طوطی‌ها و اجدادیشان در معرض سومین انقراض بزرگی بوده اند که حدود ۶۵ میلیون سال پیش در کرتاسه رخ داده است. اگر چنین فری درست باشد، طوطی‌ها نباید از یک جد دایناسورشان که شباهتی مورفولوژیکی با طوطی‌ها داشته‌است تکامل یافته‌، بلکه فقط تبدیل به پرندگانی درخت نشین شده ‌باشند. اروپا اولین مکانی است که اولین فسیل طوطی های درخت نشین در آن دیده شده‌است. این اولین تکه استخوان پیدا شده استخوانی است از بال موپسیتا تانتا که در دانمارک کشف شده است و سنی حدود ۵۴ میلیون سال دارد. آب و هوای اروپا در آن زمان حاره‌ای بوده است (مطابق با دوران گرم پالوئین و ائوسین). جدیدترین فسیلی که در اروپا پیدا شده‌است سنی حدود ۵۰ میلیون سال دارد. چند فسیل تقریباً کامل طوطی مانند نیز در انگلستان و آلمان پیدا شده‌است. تعدادی فسیل نیز هستند که هنوز دقیقا تشخیص داده نشده‌اند. چیزی که در مجموع در باره ی این فسیل‌ها می دانیم این است که این فسیل‌ها، فسیل خویشاوندان طوطی‌های امروزی نیستند بلکه اجدادی از آنها اند که در نیمکرهٔ شمالی تکامل پیدا کرده‌ و بعد ها منقرض شده‌اند. البته اینها دقیقاً حلقه‌های گمشده ما بین طوطی‌های امروزی واجدادی نیستند ولی می‌توان گفت که طوطی‌هایی هستند که همگام با طوطی‌ها و کوکاتوها از خویشاوندان و اجدادیشان تکامل پیدا کرده‌اند. جدیدترین فسیلی که از طوطی‌های امروزی پیدا شده‌است، سنی در حدود ۲۰ تا ۲۳ میلیون سال دارد که مشابه آن در اروپا نیز پیدا شده‌است . متعاقب آن نیز فسیلی است حاوی استخوان‌هایی مربوط به طوطی‌های امروزی .

 

 

طوطی برزیلی

(نام دوجمله‌ای: Agapornis roseicollis) طوطی کوچکی با بدنی سبز و کله‌ای نارنجی ، از راستهٔ طوطی‌سانان (Psittaciformes)، خانوادهٔ طوطی‌ها (Psittacidae) و سرده (جنس) مرغ عشق (Agapornis) است .طوطی برزیلی را خیلی‌ها به عنوان پرندهٔ خانگی نگه می‌دارند و رام کردن آن نسبت به دیگر مرغ‌های عشق آسان است. هوش او به سطح پرندهٔ بزرگ‌تری مانند طوطی دم‌بلند آمریکای جنوبی (طوطی مکو macaw) می‌رسد. در صورتیکه مرغ برزیلی تنها پیش صاحبش نگه داشته شود به او خو می‌گیرد بویژه هنگامی که با دست به او غذا داده شود. برخلاف نامش، این پرنده بومی صحرای نامیبیا در جنوب غربی آفریقا است. به تازگی این طوطی‌ها جمعیت چشمگیری در منطقه کلانشهری فینیکس ، مرکز ایالت آریزونای آمریکا تشکیل داده‌اند. آب‌وهوای آریزونا نیز بیابانی است و به صحرای نامیبیا شباهت دارد. طوطی برزیلی در زبان فارسی نام‌های متعددی دارد و برخی به آن «طوطی کوتوله» و برخی به آن «طوطی عشق» و «لاو برد» می‌گویند. نام انگلیسی این پرنده 'Lovebird' و نام آلمانی آن «die Unzertrennlichen» و نام فرانسوی آن « les Inséparables» است. نام علمی این پرنده آگاپورنیس 'Agapornis' است که از دو کلمه لاتینی آگاپین 'agapein' به معنی عشق و اورنیس 'ornis' به معنی پرنده ترکیب شده‌است. این پرنده را در زبان عربی «طیورالحب» و در زبان عامیانه به آن«البرکادیلو» گویند. طول عمر طوطی برزیلی حدود ۱۵ تا ۲۰ سال و برخی نیز معتقدند که این پرنده می‌تواند تا ۳۰ سال زندگی کند. دشواری تعیین سن پرنده سبب شده‌است که طول عمر پرندگان وارداتی از خارج را نتوان تعیین کرد. البته این امر در مورد پرورش دهندگانی که طوطی خود را از پرورش دهندگان ایرانی تهیه می‌کنند صادق نیست چرا که معمولاً این پرورش دهندگان جوجه‌های خود را پس از استقلال از والدین به بازار عرضه می‌کنند و سن این نوع جوجه‌ها معمولاً کم بوده و تعیین سن آن‌ها به راحتی امکان پذیر است، با این وجود بهتر است تولید کنندگان این نوع طوطی بر روی پای جوجه حلقه‌ای فلزی قرار دهند و تاریخ تولد پرنده را روی آن حک کنند که در این صورت می‌توان از سن پرنده اطلاع دقیقی به دست آورد و با این کار اعتماد خریدار جلب گردیده و صاحب پرنده اطلاع دقیقی از سن پرنده خود خواهد داشت. طوطی برزیلی پرنده‌ای کوچک است که اندازه آن بین ۱۳ تا ۱۷ سانتی متر و وزن آن بین ۴۰ تا ۶۰ گرم است. این نوع طوطی کوچک ترین نوع طوطی در جهان بوده و از مشخصات آن ضخامت بدن، کوتاهی دم، تیزی و بزرگی نسبی منقار می‌باشد. در طبیعت این پرنده به رنگ سبز است، اما گونه اهلی آن رنگ‌های بسیار متنوعی دارد. برخی از گونه‌های طوطی برزیلی در اطراف چشم یک حلقه سفید دارند و برخی فاقد این حلقه می‌باشند. چهار گونه از این پرنده حلقه ای سفید رنگ در اطراف چشم خود دارند که این چهار گونه عبارتند از: طوطی برزیلی فیشر، طوطی برزیلی سیاه گونه، طوطی برزیلی نقابدار و طوطی برزیلی لیلیان. پنج گونه باقیمانده که عبارتند از: طوطی برزیلی ماداگاسکار، طوطی برزیل صورت قرمز، طوطی برزیلی صورت هلویی، طوطی برزیلی آبسینیان و طوطی برزیلی سوین درین فاقد حلقه مذکور می‌باشند. زادگاه این پرنده قاره آفریقا است و از آن جا به سایر نقاط جهان برده شده‌است. طوطی برزیلی جزو پرندگان زینتی محبوب خانواده‌ها به شمار می‌رود و اروپاییان به آن مرغ عشق می‌گویند و این تسمیه به علت این است که این پرنده به صورت جفت نگهداری شده و تمامی وقت خود را در کنار یکدیگر گذرانده و رابطه‌ای بسیار صمیمی بین نر و ماده وجود دارد و یک جفت معمولاً تا آخر عمر با یکدیگر زندگی کرده و نر و ماده برای ساعت‌های طولانی کنار یکدیگر نشسته و بال‌های یکدیگر را تمیز و آراسته می‌کنند. جانورشناسان معتقدند که زیست گاه اولیه طوطی برزیلی، قاره آفریقا می‌باشد و از نه گونه شناخته شده این پرنده، هشت گونه آن متعلق به قاره آفریقا و یک گونه آن که «طوطی برزیلی سرخاکستری» است متعلق به جزیره ماداگاسکار است که یکی از جزایر آفریقا به شمار می‌رود. تاریخچة اهلی شدن این پرنده مشخص نیست و به نظر می‌رسد که برای اولین بار توسط بومیان آفریقا اهلی شده باشد. «طوطی برزیلی صورت قرمز» اولین گونه طوطی برزیلی بود که به اروپا وارد شد و در نقاشی‌های سده ۱۶ میلادی این پرنده دیده می‌شود. البته قابل ذکر است که تعدادی از سایر گونه‌های این پرنده بعد از سال ۱۸۰۰ م شناسایی گردید و به نظر می‌رسد که ناوگان‌های نظامی کشورهای استعماری که برای تهیه برده عازم آفریقا می‌شدند، در بازگشت سعی می‌کردند که علاوه بر بردگان، پرندگان و حیوانات شگفت انگیز آفریقایی را به اروپا منتقل نمایند و به نظر می‌رسد که طوطی برزیلی نیز در این دوره وارد اروپا گردید و چندی نگذشت که به علت زاد و ولد آسان، تعداد آن در اروپا فزونی گرفت. برخی از گونه‌های این پرنده نظیر: «طوطی برزیلی سیاه گونه» در سال ۱۹۰۸م و گونه «طوطی برزیلی لیلیان» در سال ۱۹۲۶م برای اولین بار به قاره اروپا وارد شدند. از تاریخ ورود این پرنده به ایران اطلاع دقیقی در دست نیست و به نظر می‌رسد که بیش از چند دهه از ورود آن به ایران نمی‌گذرد، این پرنده در حال حاضر پرورش دهندگان زیادی در ایران دارد که اقدام به تکثیر آن کرده و از آن جوجه گرفته و جوجه را به بازار فروش عرضه می‌نمایند.

 

شاه طوطی

شاه طوطی یا طوطی بزرگ اسکندر (نام علمی: Psittacula eupatria) نوعی طوطی بزرگ است. زیستگاه اصلی شاه طوطی از پاکستان تا ویتنام است که کشورهای پاکستان، هند ، سری لانکا ، بوتان ، نپال ، بنگلادش ، برمه ، تایلند ، لائوس و ویتنام را شامل می‌شود. علاوه بر این جمعیت‌هایی از طوطی‌های قفسی فراری نیز در افغانستان ، ایران ، کویت ، عربستان ، ترکیه ، امارات و یمن ساکن شده‌اند. هرچند جمعیت این گونه رو به کاهش به نظر می‌رسد اما این کاهش آن‌چنان سریع نیست که آن را در شمار گونه‌های آسیب‌پذیر قرار دهد . جمعیت جهانی این گونه اندازه‌گیری نشده ولی گزارش‌ها از تعداد زیاد آن در پاکستان و کمیابی در هندوستان حکایت دارد . طول این پرنده ۵۸ سانتیمتر و رنگ اصلی‌اش سبز است و در جنس نر آن نوار سیاهی از بخش زیرین منقار منشعب شده و در پشت گردن به نوار قرمزی ارتباط می‌یابد. اگر از جوجگی با انسان باشند استعداد یادگیری واژه‌ها را دارند.تکثیر این طوطی در درون نورخان (پاسیو) میسر است.

طوطی کاکلی

بیشتر قسمتهای استرالیا ، بخصوص قسمت شرق این کشور ، بجز نواحی ساحلی . غذای آن مخلوطی از دانه ی غلات ، بخصوص دانه ی ساده قناری و ارزن ، همراه با تخم آفتابگردان ، شاهدانه و گل رنگ . بهتر است سبزیجات ، هویچ و میوه هم به پرنده داده شود . شبیه پرندگان بالغ هستند ، اما برجستگی قاعده ی منقار معمولا به جای خاکستری به رنگ صورتی است و پرهای ناحیه ی دمی نیز کوتاهتر است . صورت پرندگان ماده خاکستری رنگ است و پرهای ناحیه ی دمی آنها نیز دارای خطوطی می باشد . شباهت فوق العاده ای به طوطیهای کاکل سفید دارند ، ولی نگهداری آنها بخصوص برای افراد تازه کار راحتتر است . با اینکه طوطیهای کاکلی با اندازه ی طوطیهای استرالیایی معروف نیستند ، اما روز به روز بر محبوبیت آنها افزوده می شود . سالها این پرندگان در باغ وحشها نگهداری میشدند . این پرنده نخستین بار همزمان با طوطی استرالیایی در اروپا مشاهده شد . تا قبل از سال 1940 میلادی جهشی در این پرنده صورت نگرفته بود . در این سال برای نخستین بار نوع رنگارنگ آن در ایالات متحده آمریکا پدید آمد . علائم مشخصه ی طوطی کاکلی رنگارنگ نیز مثل طوطی استرالیایی بسیار متغیر است و ممکن است که فقط به صورت نواحی روشنی در زمینه ی خاکستری پرها دیده شود . بدون شک ، جالب توجه ترین نوع جهش یافته ی این پرنده ، طوطی کاکل دار لوتینو است که تا مدتها اشتباها آلبینو یا سفید نامیده می شد . چراکه در طوطی کاکل دار لوتینو گونه ها همچنان به رنگ نارنجی می باشد و پرهای سفید یکدست و چشمهای قرمز ، بسیار کمیاب است . با وجودی که تعیین جنسیت در طوطی کاکل دار لوتینو امکان پذیر نیست . در این پرنده را تعیین جنسیت توجه به خطوط روی پرهای ناحیه ی دمی است . اگرچه این روش تعیین جنسیت در مقایسه با روش تعیین جنسیت در طوطی کاکل دار معمولی چندان واضح و مناسب نیست ، اما طوطی کاکلی نر را می توان پس از معاینه ی دقیق دم پرنده ، با توجه به پرهای زرد یکدست این ناحیه و فقدان هرگونه خط سیاه رنگ در مقایسه با پرنده ی ماده شناسایی کرد . در نوع سینامون که رنگ پرهای پرنده به صورت سایه روشنی از رنگ جذاب شیرشکلاتی در آمده است نیز تعیین جنسیت مانند طوطیهای کاکلی خاکستری طبیعی انجام می شود . با وجودی که ممکن است شدت رنگهای بدن در طوطی کاکل دار سینامون بسیار مختلف باشد ، اما در این پرنده از تغییرات فاحشی که در رنگ بدن جنس نر سایر انواع ، از طوطی کاکل دار مرواریدی در زمان رسیدن به سن بلوغ پدید می آید ، خبری نیست . به طور طبیعی ، نقش مروارید نتیجه ی پرهایی با مرگز روشن و حاشیه ی تیره می باشد ، اما در پرندگان نر بالغ ، تاثیر هورمونها سبب می شود که این نقاط روشن نیز به دلیل تجمع رنگدانه ی تیره ی ملانین از بین بروند . در نتیجه ، این پرنده ها از انواع خاکستری طوطی کاکلی قابل تشخیص نیستند . مگر در موارد خاص ، آن هم با دقت در ناحیه ی شانه ی پرنده که ممکن است آثاری از پرهای مرواریدی شکل هنوز یافت شود . در طوطیهای کاکلی نیز مانند طوطی استرالیایی ، بروز ترکیب مختلف با تغییر در نقش و نگارهای روی بدن پرنده امکان پذیر بوده ، سبب پدید آمدن واریته های جالب توجهی مثل سینامون مرواریدی شده است . اکثر انواع جهش یافته ی این پرندگان همانند لوتینو را می توان با قیمت پایین تهیه کرد . در اواخر تابستان ، تعداد زیادی از این پرنده ها در پرنده فروشیها عرضه می شوند . اما تهیه ی یک طوطی کاکل دار خالص جوان در فصل زمستان آسان نیست ، چرا که ای پرنده ها معمولا خارج از قفس جفتگیری می کنند و تکثیر می یابند . طوطیهای کاکلی ، معمولا در حدود 7 هفتگی از والدین خود مستقل می شوند و با وجودی که این پرنده در ابتدای ورود به منزل کمی ناراحت و عصبانی به نظر می رسد، اما پس از مدت کوتاهی به محیط جدید خو می گیرد و به یک پرنده ی خانگی خوب و مناسب تبدیل می شود .

طوطی ماکائوی آبی

طوطی هیاسینتا یا ماکائوی ابی .هیاسینت ها در کل دنیا بسیار کمیاب هستند . آرا هیاسینت با پرهای آبی بیشترین جمعیت این گونه طوطی در پاتانال زندگی می کنند. هیاسینتارا با طولی حدود 100 سانتی متر بزرگترین طوطی جهان است . همانطور که می بینید فقط میشه گفت شگفت انگیز است . این نژاد زیبا در ایران موجود نیست . به همین خاطر هنوز اطلاعات کافی در مورد این طوطی زیبا در دست کسی نیست . طوطی های مکوی به شدت از سوی سازمان محیط زیست حمایت می شوند زیرا مردم بومی کشور برزیل انقدر این پرنده را صید و به صورت قاچاق به کشورهای دیگر صادر کردند و همچنین به علت تخریب زیاد جنگلها و قطع درختان بلندی که جای خود را به زمین های کشاورزی داده اند . این پرنده که در سال فقط یک بار جوجه می گذارد در خطر نابودی جدی قرار گرفته . مکوی های ابی علاقه زیادی به تقلید صداها ندارند و فقط زیبایی انها برایشان دردسر ساز شده . صید این پرنده جرم سنگینی است و ۸ سال زندان و پرداخت جریمه سنگین در بر خواهد داشت . مردم بومی انها را حتی شکار کرده و می خورند و از پرهای انها در مراسم سنتی استفاده می کنند. صاحبان و دوست داران این پرنده پرهایی که از این پرنده به طور طبیعی جدا می شود را جمع اوری می کنند و به برزیل می فرستند تا این پرنده کمتر شکار شود . انها فقط در امریکاری جنوبی و بیشتر در برزیل یافت می شوند. تعدادی از انها زندگی در کنار انسان های بومی مناطق جنگلی را دوست دارند. مثلا هنگام اشامیدن اب مجور نیستند از رودخانه های پر خطر آب بنوشند زیرا از همان جاهایی که دام ها و گاوهای اهالی آب می خورند انها هم می خورند. یکی از غذاهای اصلی این طوطی نوعی فندق است به نام فندق نخلی . وقتی این میوه کاملا رسیده می شود به زمین می افتد و گاوها انها را می خورند سپس نوبت به انواع طوطی های بزرگ (انواع مکوی ها) می رسد تا هسته های فندق نخلی را شکسته و در اخر مغز آنرا بخورند . همچنین گاوها با خوردن این میوه باعث زیادتر شدن و پراکنده شدن این درخت می شوند . که باز هم به نفع این طوطی های مکوی است .

+نوشته شده در ساعت توسط مدیر